Rozdział III - Sebastian&Ciel

Niestety owa chwila, musiała się w pewnym momencie skończyć.
Sebastian powoli, rozluźnił uścisk, a chłopiec ze strachem w oczach spojrzał na niego.
Nic nie mówił.
~Zaryzykować…?~
Pomyślał demon, patrząc na chłopca.
~Nie warto zwlekać.~
Oznajmił i delikatnie ujął dłoń chłopca, nadal przed nim klęcząc.
- Panie, ja…
Zaczął, jednak drzwi od pokoju gwałtownie się otworzyły.
Do pomieszczenia wpadła Maylene z czystą pościelą. Równocześnie spojrzeli na kobietę.
- Paniczu Phantomhive, przyniosłam…
Urwała kobieta, widząc całą sytuacje. Była w szoku.
Chłopak znów założył swoją maskę, nikt nie mógł dowiedzieć się o całym zajściu.
~Proszę Sebastianie, wybacz mi…~
Pomyślał chłopiec, po czym ze złością i nienawiścią spojrzał na lokaja.
- Co Ty wyprawiasz plugawy psie?!
Wyszarpnął swoją dłoń, zamachnął się i z całej siły spoliczkował Sebastiana.
Maylene, aż drgnęła z przerażenia. Dopiero po chwili odzyskała głos.
- To ja t-tutaj położę pościel i j-już wychodzę mój Panie.
Wyjąkała pokojówka, odkładając stertę pościeli.
Ciel jednak nie zwracał na nią uwagi. Jego serce pękało ze swej nienawiści.
Włosy Sebastiana, zakryły jego czerwony od uderzenia policzek.
Zasłaniały jego twarz. Chłopiec nie widział co wyrażała.
W końcu demon powoli wstał i spojrzał ponownie na swojego Pana.
- Przepraszam Paniczu, muszę udać się aby skończyć moje obowiązki.
Ciel nie zmieniał wyrazu twarzy.
~W-wybacz mi… Wybacz Sebastianie, błagam…~
Cały drżał, jednak czując na sobie wzrok służącej dodał do lokaja.
- Wynoś się.
Demon ukłonił się i wyszedł.
Maylene złożyła prześcieradła, zmierzając do wyjścia spojrzała kątem oka na Panicza, który cały czas patrzył się w podłogę.
- Paniczu, czy wszystko…
- Tak.
Oznajmił chłopiec , uśmiechając się triumfalnie, a zarazem sztucznie…
-  To dobrze.
Powiedziała pokojówka, wychodząc i zamykając za sobą drzwi.
Chłopak spojrzał na swoją dłoń, która była jeszcze ciepła od uderzenia które zadał lokajowi.
~Co miało znaczyć te słowa:
 „Panie, ja…”? A jeśli…~
Chłopiec otworzył szeroko oczy i spojrzał na drzwi, przez które odmeldował lokaj.
Cały zadrżał i skulił się.
~Co ja zrobiłem…~
Pomyślał hrabia, zaciskając paznokcie na swoich kolanach.
~Jak mogłem, ja…
Ja muszę naprawić to teraz, zaraz…~
Chłopiec przypomniał sobie ciepło i troskę, jaką demon go obdarzył.
Był pewny jego uczuć co do niego.
Jednak czuł się źle, nienawiść do samego siebie zżerała go nieustannie.
~ Czy demony potrafią wybaczać?
  Czy potrafią wybaczyć po raz drugi…?~
_________________________________________
Sebastian przemierzał korytarze, aż w końcu natrafił swoją sypialnię.
Wszedł do pomieszczenia i zamknął za sobą drzwi.
Usiadł na rogu łóżka,  odkładając rękawiczki na półkę.
Dotknął dłonią swojego policzka.
~Ty durniu, jak mogłeś pomyśleć, że  pokocha Ciebie?
  Jak pokocha takie zło, którym jesteś  ty?~
Sebastian spojrzał na swoją dłoń, na której widniał pentagram.
~Teraz pewnie szydzi ze mnie, śmiejąc się pod nosem…~
- Zaufałem mu, a tak naprawdę nie powinienem…
- Zgodzę się.
Odpowiedział tajemniczy głos, jednak dla Sebastiana wielce znajomy.
Mężczyzna mimowolnie drgnął i szybko podniósł się na równe nogi.
- No, no Sebastianie… Nie poznajesz swego druha?
Mglista poświata, przeszła przez ciało lokaja.
- Kim jesteś?
Zapytał spokojnie lokaj, poprawiając swój frak.
W szarej chmurze, dostrzegł znajome czerwone oczy i białe kły.
- Zerfingen…
Oznajmił Sebastian mrużąc oczy.
- Czego tu szukasz? Jeśli zaraz nie odmeldujesz się w stronę wyjścia, będę musiał użyć nieco siły.
- Czyżby nasz demon zakochał się w… Człowieku?
Sebastian, szybkim zwinnym ruchem złapał poświatę bez najmniejszego problemu, jednak po chwili rozmyła się i znalazła się tuż za nim, szepcząc mu do ucha:
- Nie uwierzę, że nie wiesz, iż nasz władca jest na Ciebie wściekły…
- Wściekły powiadasz?
Zaśmiał się lokaj, odwracając się w jego stronę.
- Wściekły na co?
-  Ah Sebastianie… Byliśmy wspólnikami, a teraz wyprzesz się nawet jego zakazu?
- Jakiego zakazu?
Sebastian powoli tracił cierpliwość.
-  Zakazu, odnoszącego się do twych uczuć mój drogi.
Przeraźliwy, demoniczny śmiech rozległ się w całym pokoju.
- Nie wiem o czym mówisz.
- Dobrze wiesz Sebastianie. Ja wiem, Ty wiesz, wszyscy wiedzą. Nawet nasz pan.
- I co w związku z tym? Doprowadzasz mnie do białej gorączki.
Sebastian nie miał siły użalać się nad nim, chociaż w każdej chwili mógł go zdmuchnąć z powierzchni ziemi.
- Chciałem tylko uwzględnić fakt, że na Twoim miejscu zaprzestałbym wszelkich uczuć i trosk co do „paniczyka”. Nie korzystnie się to dla Ciebie skończy. Wiesz jaką on ma moc.
Po za tym spójrz- jesteśmy złem.
Sebastian przez chwilę zawahał się.
Przypomniał sobie czułość i ciepło Ciela.
Jednakże ujmując  fakt, jak młody szlachcic zachował się po całym zajściu, ukuło go w sercu.
~Czemu akurat ja z tysięcy demonów posiadam uczucia?
  Czemu posiadam serce…? ~
Pomyślał lokaj i dodał pochopnie.
- Żegnam Zerfingen.
- O nie mój drogi. Lepiej brzmi  stwierdzenie „do zobaczenia”…
Ponownie rozległ się ogłuszający pisk i mgła rozpłynęła się, aż w końcu całkowicie zniknęła.
______________________________________

~Sam nie wiem, co o tym wszystkim myśleć.
  Co z Paniczem? Czemu tak się zachował?
 Czyżbym go… Onieśmielał?~
Lokaj zmęczony całym zajściem, ponownie usiadł na łóżku, rozmyślając o całej sytuacji z Paniczem.
~ Nie mogę go nienawidzić za to, że nie odwzajemnia moich uczuć.
   Stałem się jednym, wielkim pośmiewiskiem.
   Tak Paniczu- to zabolało, wręcz rozerwało mi serce, słyszysz?
   Zadowolony jesteś z takowej odpowiedzi…?~
Zakrył dłońmi swoją twarz.
 ~Jesteś zakazanym owocem Ciel’u Phantomhive.
   Nie da się Ciebie odkryć, a zbliżyć na pewno.
  Jednak chyba powrócę do tego, jakim byłem przedtem.
  Tak będzie lepiej- dla nas obojga. ~
-  I wiesz co?
Zapytał samego siebie, po chwili dodając.
-  Więcej nie dam się nabrać, ale również nie przestanę kochać…